Pytasz, za co Bóg... — Adam Bernard Mickiewicz

Pytasz, za co Bóg trochą sławy mnie ozdobił? —Za to, com myślił i chciał — nie za to, com zrobił.Myśli i chęci — jest to poezyja w świecie:Wykwita i opada, jak kwiat, w jednem lecie.Lecz uczynki, jak ziarna w głąb ziemi zaryte,Aż na przyszły rok ziarna wydadzą obfite.Przyjdzie czas, gdy błyszczące imiona pogniją,Z cichych ziaren wywite kłosy świat okryją...Huk mija, — musim minąć z blaskiem i gawędą,«Błogosławieni cisi, oni świat posiędą»,Niechże prawdę zrozumie, kto Chrystusa słyszy;Kto pragnie ziemię posiąść, niechaj siedzi w ciszy.