Śmierci kożdy sie boi (Biernat z Lublina, 1910)
Translated from Latin by Biernat z Lublina
Człowiek stary w jednej dobieNiósł drew brzemię z lasu na sobie;Umęczywszy sie, z siebie złożył,Śmierci, aby przyszła, prosił.Owaciem Śmierć przybieżała, 5
O przyczynę sie pytała,Czemu jej tak pilnie wzywał,„Alboby rychlej umrzeć chciał“?Starzec, widząc, Śmierci sie bał,Pokornie jej odpowiedział: 10
„Ta mi cię potrzeba była,„By na mię ty drwa włożyła“...Wszyscy ludzie śmierci nie radzi,Tak starzy, jako i młodzi;Zwłaszcza, którzy ten świat umiłują, 15
By nie umrzeć, a to pracują.