23 - IN MORT DEL CONSEJER DE STAT CAV. STANISLAO BOVARA
Poesie
IN MORT DEL CONSEJER DE STATCAV. STANISLAO BOVARAIn d’on secol che asquas tucc i poettase la caven coj sogn e coj visiondomá mì dovaroo stà alla stacchetta?
Domà mì dovaroo avè suddizionde vestimm alla moda, perché sonton poetta balloss e buseccon?
Mai pù: resguard, rossor, vergogna a mont!L’è mè el vestii, nessun me l’ha imprestaa;chi ha d’avè vegna a scoeud, i pioldi hin pront.
Musa, che te m’ee vist indormentaaa saltà per el lecc come on usell,juttem a cuntà sù el brutt sogn che hoo faa.
Comenza in prima a spacciugà el penellin la seggia del negher, e picciurala cà in dove sont staa cont el cervell.
La cà la gh’ha ona porta scura scurafada a bocca de dragh con tant de dent,e suj dent gh’è ona riga de scricciura,
che la dis: Pover lu, quell che va dent!!Sulla porta on lecchee cont i pee d’occael fa lumm a i paroll coj torc de vent!
Me senti i sgrisor pesc de quand el fioccaa pensà come el dragh tirand el fiaael m’ha sorbii de pianta dent in bocca.
Lì in dona crenna d’on dentasc oggiaame sont trovaa sbattuu e mes’ciaa sù insemmaa ona missoeulta d’anem condannaa.
Invers la gora, dove la fa on Emmal’ugola col cannaa che va ai busecch,gh’è settaa in trono Soa Maistaa Supremma.
Duu corna stort sul gust de quij d’on becchghe formen pedestall alla coronnache l’è de ferr coj ragg guzz come stecch.
Intorna via della soa personnacoj forchitt in di sgriff el glhe un fregottde ciappitt che fa i môcch e che micionna.
Belzebù l’è quell Re, i olter rabotthin Asmodec, Uriell, Saroth, Boora,Ur, Moria, Cedon, Oreb, Astarhott,
tutta cannaja istessa sott e sora,che cascen i anem coj forchitt a mucce i sfonden giò a forcad per quella gora.
Mì tormentava come fuss suj gucc,specciand la mia infilzada ogni moment,quand el Re el sbraggia, e se quietten tucc.
Chi eela mò costee che ven deddentsonand i castegnoeur e s’giaccand forttricch e tracch i pee biott sul paviment?
Chi l’è?... L’è nient olter che la Mort,e la ven gloriosa e stracontentaa fagh a Belzebù sto bell rapport.
Vedet, la dis, sta ranza sanguanenta?Quest l’è on colp ch’hoo faa adess: rid, Belzebù,t’hoo mazzaa on omm ch’el rèffen minga in trenta.
L’eva on omm pien de meret e vertù,e giust perché el guastava el tò mestee,zaccheta! hoo stimaa ben de tajall sù.
Allora Re Bargniff el solta in pee,el ghe trà i brasc al coll, e el dis: Oh cara,viva tì, viva i medegh e i speziee!
Ma sta gioja del mond, sta perla rarase po’ savè chi l’è? el repia el Re.E lee la ghe respond: Sì, l’è Bovara.
A sto nomm Belzebù el torna a tasè,el scrolla dò o trè voeult el sò mazzucche poeu el dis, sospirand: Gh’hoo despiasè.
La Mort la resta lì come de stucch;ma poeu dopo con rabbia la ghe dis:Spieghem on poo sto enimma, o Re tarlucch!
N’evel forsi Bovara on tò nemis?N’evel forsi el papà di bisognos,largh de coeur e de man, senza vernis?
N’evel forsi el modell de tucc i spos,l’esempi di parent e di tutor,l’amis ver dell’amis, l’omm vertuos?
No l’eva forsi el magistraa d’onorch’el se drovava senza fin segondtant a prò del pitocch come del scior?
Tutt va ben, Belzebù allora el respond,ma per mì foo el me cunt per la mia vistache l’eva mej ch’el fuss restaa anmò al mond.
Che fin ch’el stava là, tanc gabolista,becch, avar, lecca-cuu, biassa rosarivegneven de galopp sulla mia lista,
ché, vedend di vertù strasordenari,sta gent invidiosa per naturala crepava pù prest dell’ordenari.
Adess mò ridaran senza mesura,e guariran fors anca in st’occasionquij ch’even giamò mezz in sepoltura.
Sentend a dì la Mort de sti reson,Hoo vist, la sclama, per dà gust a tìde chì innanz copparoo domà i mincion,
e giust in quella la se volta a mìmolland la ranza contra el dent oggiaa.Per fortuna che a furia de sgarì
hoo schivaa el colp col vessem dessedaa.