91 - MILAN 19 OTTOBER MILLA VOTT CENT DESDOTT

Carlo Porta (1775–1821)

Poesie

MILAN 19 OTTOBER MILLA VOTT CENT DESDOTTMENEGHIN TANDOEUGGIAAL SCIUR DON ROCCH TAJANA

Epistola

Sicché, Don Rocch, che nol se cruzzia pùché adess davvera gh’avaremm i fraach’el n’ha ottegnuu el decrett chi el sa poeù lu.

Pover omasc! l’ha tanto faa e pregaache poeù el resgiò l’ha lassaa giò i colzon,e per quant el fuss stitegh ghe l’ha faa.

Se dis che hin quatter i corporazionche tornaran in flore come prima,Barnabita, Somasch, Oblatt, Biotton;

paren on poo pocchitt a tutta prima,ma trattendes che semm sul comenzàse pò ess content de infiragh dent la scima.

El rest a pocch a pocch el vegnerà,ciapemm sti quatter e lassemm fà a lora slargà foeura i al quand saran là.

Per mì gh’hoo tanta fed in quell bon sciorche, innanz ch’el moeura, ha de tornà Milantutt gris anmò de fraa d’ogne color.

Speri de vedè anmò i Domenicancom’even prima che Giusepp Segondel se intrigass de drizzà i gamb ai can.

Oh che bell viv che l’eva allora al mond!Con quatter ciaccier, senza toeuss la pell,pioveva l’onc lu de per lu sul tond;

se andava al taff a son de campanell,e quand vegneva el punt de la s’cioppadase se trovava in ciel senza savell,

ché i suffragg e i offizzi a furugadae i mess e i ottavari a millionne giustaven la lista innanz vess fada.

Adess mò i pover mort stan de mincion,no ghe croda pù on ghell sora quij fiamm,no gh’è pù on pret che moeur de replezion.

Moriraven paricc anzi de famm,se nol fuss on inzert de cotta e stollael post de mennà a spass i can di damm.

Ma deggià che gh’emm l’oeuv sott a la polla,ch’el lassa nass, Don Rocch, quell ch’ha da nass,e i oss se logaran, gh’en doo parolla.

Già el pian l’è di pù mej che poda dass,maduraa come i nespol a l’ombriafin del temp di bordej e di frecass,

e l’han faa fior de drolli in compagniade quij che fan la polt e san mennallaanch su la barba de la polizia,

e, per quell che soo mì de vun de balla,han scompartii de moeud tutt i mesteeche ghe gionti el melon se el colp el falla.

I fraa, quij coj ciapp biott, con biott i pee,hin destinaa a dà a ment alla gent bassa,a mennà per el nas quij del vivee.

Quist chì cont el pretest de batt la cassapetten l’oreggia e i oeucc fina ai quart pian,e spionnen se gh’è el lôff dal pel ch’el lassa.

Barnabita e Somasch, pussee magnan,ciappotten i conscienz di bescottinncomodand la moral cont i fasan;

e mennand i damazz per i dandinnghe spigollen el mond ch’han vendembiaacol gust de fagh fà i intrigh e reussinn;

quant ai scoeul, san ben lor quell che va faaper tegnì i scinivij di secolara riva riva col buell di fraa.

E se i lassaran fà, come ch’el par,sto illuminaa d’on secol gloriosel fornirà anca lu de fà tant ciar.

In quant poeù a drizzà in pee di religioscapazz de falla sott con Tamborincoj argument del manegh de la cros,

gh’è i Oblatt che s’j ciappen de bambine i tiren sù teologh e dottortutt a furia de s’giacca e bottaggin.

Poeù i manden in la vigna del Signor,che han imparaa de lor a lavorallacon pù l’è granda con pussee savor.

Sicché el ved, sur Don Rocch, ch’olter no callaper dagh l’ultema sciampa ai nost legriiche de vedè el Governo a mett in stalla

quante prima sti quatter fratarij.