De profundis clamavi (Baudelaire, 1899)

JEDYNIE UKOCHANA, BŁAGAM TWEJ LITOŚCIZ GŁĘBI PRZEPAŚCI MROCZNEJ, GDZIE SERCE ME KONA,WSZECHŚWIAT TO CZARNY, NAD NIM Z OŁOWIU OPONA,TAM PRZESTRACH I BLUŹNIERSTWO NURZA SIĘ W CIEMNOŚCI.

SŁOŃCE BEZ ŻARU NAD NIM WZNOSI SIĘ PÓŁ ROKU,DRUGIE PÓŁ ROKU ZIEMIĘ OKRYWA NOC CZARNA;JEST TO KRAJ BARDZIEJ NAGI NIŻ ZIEMIA POLARNA;NI ZWIERZA, NI ZIELENI, NI DRZEW, NI POTOKU!

I NIEMA ZGROZY WIĘKSZEJ, STRASZLIWSZEJ NA ZIEMINAD ZIMNĄ SROGOŚĆ SŁOŃCA Z BLASKI LODOWEMII OWĄ NOC BEZMIERNĄ WIECZNEGO CHAOSU;

ZWIERZĘTOM NAJPODLEJSZYM ZAZDROSZCZĘ WIĘC LOSU,BO SEN JE W ODRĘTWIAŁOŚĆ BEZMYŚLNĄ SPOWIJA:TAK Z WRZECIONA SIĘ WOLNO NIĆ CZASU ODWIJA!