Duellum

Zapaśnicy runęli na siebie! Ich bronieObryzgały powietrze błyskawicą krwawą.— Te zapasy, brzęk stali, zaciśnięte dłonie —To młodociana miłość z jej furją i wrzawą.

Miecze strzaskane — wiosny koniec żałościwy!Lecz zęby i paznogcie, żądzą nastalone,Zastępują puginał i sztylet zdradliwy. —Serca dojrzałe w szale — przez miłość stoczone!

W parów zły, nawiedzany przez żbiki i sępy,Bohaterowie nasi stoczyli się w walce,Krwawiąc porwanem ciałem skał ostre występy.

— To otchłań, w której bliźni leżą i padalce!Lećmy w nią bez wyrzutów, amazonko wściekła —Wleczmy za sobą w wieczność nasz żar — na dno piekła!