Franciscae meae laudes (Baudelaire, 1927)

Novis te cantabo chordis,O novelletum quod ludisIn solitudine cordis.

Esto sertis implicata,O femina delicata,Per quam solvuntur peccata!

Sicut beneficum LetheHauriam oscula de te,Quae imbuta es magnete.

Quum vitiorum tempestasTurbabat omnes semitas,Apparuisti, Deitas,

Velut stella salutarisIn naufragiis amaris.— Suspendam cor tuis aris!

Piscina plena virtutis,Fons aeternae juventutis,Labris vocem redde mutis!

Quod erat spurcum, cremasti;Quod rudius, exaequasti;Quod debile, confirmasti.

In fame mea taberna,In nocte mea lucerna,Recte me semper guberna.

Adde nunc vires viribus,Dulce balneum suavibusUnguentatum odoribus!

Meos circa lumbos mica,O castitatis lorica,Aqua tincta seraphica;

Patera gemmis corusca,Panis salsus, mollis esca,Divinum vinum, Francisca!

Dulce balneum suavibusUngventum odoribus!

FRANCISZKI MOJEJ POCHWAŁA

Nowemi strunami sławić cię będę,Nowa płonko, któraś oto radość wniosłaW serca mojego pustkowie.

Bądź wieńcem opleciona,Niewiasto wykwintna,Przez którą odpuszczane są grzechy.

Niby z dobroczynnej Lety,Pić będę z ustek twoich,Coś jest nasycona magnesem.

Kiedy występków burzePozmylały wszystkie ścieżki,Jak Bóstwo mi się zjawiłaś —

Niby wybawienia gwiazdaWśród gorzkich wód rozbicia...Więc u ołtarza twego serce zawieszę

Zbiorniku cnoty pełny,Wieczystej młodości źródło,Niemym wargom mowę przywróć!

Co było nieczyste, spaliłaś;Co prostacze, ogładziłaś;Co wątłe — umocniłaś.

Dla mego głodu gospodo,Śród mojej nocy latarnio,Na proste kieruj mię drogi.

Pomnażaj moje siły,Kąpieli kojąca, rozkosznemiWonnościami napojona!

Wkoło mych lędźwi się owiń,Czystości opasko,Seraficzną wodą skropiona —

Czaro, klejnotami połyskująca —Chlebie solny — strawo najmilsza —Niebiańskie wino — Franciszko!