Olbrzymka (Baudelaire, 1927)

W on czas, gdy jędrna ziemia codzień lęgła dziwy,Z dziewicąbym olbrzymką żywot pędził społem —Radując się jej krasie, u nóg snuł się dołem,Niby u stóp królowej mądry kot pieściwy.

Śledziłbym jej straszliwe igrzyska codzienne,Bujny rozrost urody — jej krwi przebudzenie,Co z pramatek popiołów złe nieci płomienie,Przyćmione w ócz przezroczach przez mokre mgły senne. —

— A gdyby w parnem słońcu, zmożona upałem,Leniwie wpoprzek pola legła zwalnem ciałem —Przesuwałbym się zcicha przez kolan upłazy,

Przemierzał gibkiem ciałem jej łono bez skazy —I zasypiał bez troski w hardych piersi cieniu,Tak jak cicha osada drzemie w gór pierścieniu.