Piękno (Baudelaire, 1894)

Jam piękna, o śmiertelni, niby sen kamienny!Pierś ma, od której bolał każdy duch kolejno,Nieci w poetach miłość — wieczną i niechwiejnąI niemą jak istota materji niezmiennej.

Niby sfinks niepojęty władam na lazurze,Serce mam śnieżne; białość łabędziego puchu;Zmieniającego linje, nienawidzę ruchu.I nigdy się nie śmieję, ani łzą nie chmurzę.

Poeci, na wyniosłą mą patrząc postawę,Na którą najdumniejszych spiżów wzięłam sławę,W ćwiczeniach będą trwali surowych a czystych;

Bowiem dla tych kochanków mych oczarowaniaMam zwierciadła, gdzie piękniej wszystko się odsłania —Oczy me — wielkie oczy o blaskach wieczystych.