Sowy

Na czarnych cisach, co je dachem darzą,Sowy, wzory mądrości — szare stożki —Siedzą, jak poniechane obce bożki,I, wytrzeszczywszy ślepia, cicho marzą.

Bez ruchu — nieme — pełne dostojności —Tak oto będą trwać, aż na zachodzieSłońce, chyląc się wolno, zaśnie w wodzie —I opanują cichy świat ciemności.

To godne zachowanie mędrca uczy,Od pokusy niewczesnej niech się broni —Śpieszyć, gdzie tłum się ciśnie, ciżba huczy.

Tylko szalony człowiek szczęście goni:Zazdrosny świat nie szczędzi tym katuszy,Kto, losy chcąc odmienić, z miejsca ruszy.