Ubóstwiam cię bez miary, jak nocne sklepienie

Ubóstwiam cię bez miary, jak nocne sklepienie,Naczynie wielkich smutków, nieme przeznaczenie,I kocham cię tem silniej, piękna, żem bez mocyUjąć cię, i że zdasz się, ozdobo mych nocy,Mnożyć przestrzeń — jak bóstwo fatalne, bez sromu —Co dzieli me ramiona od niebios ogromu.

I prą ku tobie żądze łakome, niezdrowe,Niszczące — jak do trupa robactwo grobowe;— I nawet chłód okrutny miłości nie zmniejsza,Bo mi się przezeń stajesz, złe zwierzę, piękniejsza!