Wino samotnika (Baudelaire, 1894)

Powłóczyste spojrzenie kokietki ponętnej,Które śliźnie się ku nam jak promień wieczoruBlady — słany przez księżyc drżącemu jezioru,Kiedy w nim przejrzeć pragnie swój wdzięk obojętny;

Ostatni wór dukatów w chciwem gracza ręku,Lubieżny pocałunek chudej zalotnicy,Muzyka nerwująca, a pełna tęsknicy,Jak echo dalekiego cierpień ludzkich jęku,

Flaszo głęboka! wartoż to wszystko twej treści?Ostrych balsamów, jakie łono twoje mieści,I hojnie spragnionemu poecie użycza?

Ty mu dajesz nadzieję, i miłość, i życie,I dumę — ten skarb wszelkiej biedy — co na szczycieTryumfu nas umieszcza i w rząd bogów wlicza!