Śmierć ubogich

Śmierć — ostatnia pociecha, co w życiu przyświeca;To cel jedyny bytu — nadziei opora,Która niby eliksir poi i podnieca —I mocy nam dodaje dotrwać do wieczora.

Przez słoty — nawałnice — przez śnieżycy kręgi —Migoce nam światełko jej w noce surowe:To Gospoda sławetna, którą wieszczą księgi,Gdzie można się nasycić — do snu złożyć głowę;

To Anioł, co w swych palcach kryje magnetycznychSen kojący i zdolność marzeń ekstatycznych —Który łoża zaścieła dla wydziedziczonych;

To Sława na Wysokościach, śpichrz mistycznych kręgów,To nagroda ubogich, ojczyzna włóczęgów,Drzwi, co wiodą do owych — Niebios niesprawdzonych!