Improwizacja na zapytanie o wieści z Warszawy

Cyprian Kamil Norwid (1821–1883)

Pytasz, co mówię, gdy warszawskie dziecięWstawa, oparte na cudzie?Bogu dziękuję, że jeszcze na świecieSą oryginalni ludzie!

Bo już myśliłem, że dzieje od trafów,Trafy zależą od tronów;Że ludzkość składa się już z kaligrafów,A narodowość... z zagonów!

I że przepadła rasa dawidowa,Co, kamień wznosząc do góry,Nie dba, czy za nią armata gwintowa,Nie dba, czy przed nią broszury.

Dlatego, być tam nie mogąc, gdzie łkanie,Ni w pierś przyjmować zaczepki,Milczę przynajmniej... mam uszanowanieDla Achillesa kolebki!Paryż, 1861.