Przeszłość i przyszłość (Norwid)

— Przeszłość ciągnie do siebie, a przyszłość do siebie,Ta o sumieniu dziejów, ta prawi o niebie,I szarpią, i w dwie strony porywają życie,Aż ich obecność spyta: «Kogo to męczycie?!»............O biedne pokolenie moje, pojrz dokołaI nie miej dzieci, ale Michała AniołaZ ogromnym mieczem, smoki trzaskącym, wywołaj,Niech tnie, gdziekolwiek jaki przebłyśnie Mikołaj,Wokoło siebie, w sobie, nad sobą, pod sobą —Niech tnie, aż atłas sukni weselnej zaśnieżyPod chmurną i pleśniami strzępioną żałobą —Niech tnie a kocha, kocha, a jednakże wierzy!