Размова мітрапаліты з празбітарам

– Чалом, чалом, шатане.– Слава вашмосьці, міласцівы пане.– Гдзе ж ты ездзіў, шатане?– Па попах, міласцівы пане.– Шчо ж ты чыніў, шатане?– Грошы збераў, міласцівы пане.– Чы не крыўдзіш ты каго, шатане?– Табе нічога да тога, міласцівы пане.– Чы многа ж ты прывёз грошы, шатане?– Сто таляраў бітых, міласцівы пане.– Сабе ж ты чы многа ўзяў, шатане?– Толькі ж такі (?), міласцівы пане.– А многа ж то на цябе, шатане?– А естэм пратапопам, міласцівы пане.– Скаржуць ся многа на цябе, шатане!– Табе ж то пажытак, міласцівы пане.– Кат цябе просіць а той пажытак, шатане.– Мая то душа адкажэць, міласцівы пане.– Чаму ж ты круціш-муціш, шатане?– Неспакойная мая галава, міласцівы пане.– Чаму ж ты очыма мругаеш, шатане?– Праўда очы колет, міласцівы пане.– Чаму ж ты шальберуеш, шатане?– Праўдаю не пажыўлюся, міласцівы пане.– Чаму ж ты лакомы на грошы, шатане?– То мая ўцеха, міласцівы пане.– Чаму ж таке імя ліхое, шатане?– Імя вэдлуг паступку, міласцівы пане.– Прэце ты чы не помніш на смерць, шатане?– Я смерці не баюся, міласцівы пане.– Альбо ж ты не чалавек, шатане?– Вшак ведаеш, што я, міласцівы пане.– Абходзішся з людзьмі добра, шатане?– Ішчэ калі каторы, міласцівы пане.– Чаму ж ты не быў на кржцінах, шатане?– Бо яўныя крыжы, міласцівы пане.– За твае злосці трэба цябе ў турму, шатане.– Змілуйся, на цябе сто коп, міласцівы пане.– Чы не хочаш ты быць владыкаю, шатане?– Амін, амін, міласцівы пане.– Чаму ж ты не ласкаў на людзей, шатане?– Убогі я, срамеюся іх, міласцівы пане.– Чаму ж ты не добрага роду, шатане?– Пад такою планетаю ўрадзіўся, міласцівы пане.– Якая ж твая планета, шатане?– З Блізнят Ураг да Шатан, міласцівы пане.– Чы не брат твой Шайтан Баша, шатане?– Аднаго ж то плоту кол, міласцівы пане.– У імя Айца, Сына і Духа Св., проч ад мяне, шатане.– Хоцьбысь хацеў адхрысціца, не адхрысцішся ад мяне, міласцівы пане.