Milczenie (Poe, 1898)

Są takie bezcielesne rzeczy, są zjawiska,Co mają byt podwójny, jak bliźnięca owaMoc, co naraz z materyi i ze światła tryskaI naraz tworzy bryłę — i cień w sobie chowa.

Tak dwulice Milczenie: naraz brzeg i morze,Ciało i duch; pustynne kocha rumowiska,Świeżą porosłe trawą; są w niem jakieś zorze —Jakieś ludzkie pamiątki: więc się go nie trwożę,Choć łzy mi płyną. Nigdy — dźwięk jego nazwiska.

To milczenie cielesne. Żadna zła potęgaNie tkwi w niem. Więc spokojny bądź u jego progu.Lecz jeźli kiedy z losów woli nieodmiennejStanie przed tobą jego cień — elf bezimienny,Co opętał samotny świat, dokąd nie sięgaLudzka stopa — natenczas duszę poleć Bogu.