آنکه رخسار ترا رنگ گل و نسرین داد

آنکه رخسار ترا رنگ گل و نسرین دادصبر و آرام تواند بمن مسکین داد

وانکه گیسوی ترا رسم تطاول آموختهم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدمکه عنان دل شیدا بلب شیرین داد

گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیستآنکه آن داد بشاهان بگدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکنهر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد

بعد ازین دست من و دامن سرو و لب جویخاصه اکنون که صبا مژدهٔ فروردین داد