بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم
دیوان حافظ
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیمفلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزدمن و ساقی بهم تازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیمنسیم عطرگردانرا شکر در مجمر اندازیم
چو در دستست رودی خوش بزن مطرب سرودی خوشکه دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب اندازبود کان شاه خوبانرا نظر بر منظر اندازیم
یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافدبیا کاین داوریها را به پیش داور اندازیم
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما بمیخانهکه از پای خمت روزی بحوض کوثر اندازیم