روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنمدر لباس فقر کار اهل دولت میکنم

تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش‌خرامدر کمینم و انتظار وقت فرصت میکنم

واعظ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخندر حضورش نیز میگویم نه غیبت میکنم

با صبا افتان و خیزان میروم تا کوی دوستوز رفیقان ره استمداد همّت میکنم

خاک کویت زحمت ما برنتابد بیش ازینلطفها کردی بتا تخفیف زحمت میکنم

زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تیر بلاستیاد دار ایدل که چندینت نصیحت میکنم

دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریم عیب‌پوشزین دلیریها که من در کنج خلوت میکنم