سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ

سحر ببوی گلستان دمی شدم در باغکه تا چو بلبل بیدل کنم علاج دماغ

بجلوهٔ گل سوری نگاه میکردمکه بود در شب تیره بروشنی چو چراغ

چنان بحسن و جوانیّ خویشتن مغرورکه داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ

گشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشمنهاده لاله ز سودا بجان و دل صد داغ

زبان کشیده چو تیغی بسرزنش سوسندهان گشاده شقایق چو مردم ایغاغ

یکی چو باده پرستان صراحی اندر دستیکی چو ساقی مستان بکف گرفته ایاغ