سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوختآتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطهٔ دوری دلبر بگداختجانم از آتش مهر رُخ جانانه بسوخت

سوزِدل بین که ز بس آتش اشکم دل شمعدوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنائی نه غریبست که دلسوز منستچون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه‌ی زهد مرا آب خرابات ببردخانهٔ عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکستهمچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشمخرقه از سر بدرآورد و بشکرانه بسوخت