مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرمکه پیش چشم بیمارت بمیرم

نصاب حُسن در حدّ کمالستزکاتم ده که مسکین و فقیرم

چو طفلان تا کی ای زاهد فریبیبسیب بوستان و شهد و شیرم

چنان پر شد فضای سینه از دوستکه فکر خویش گم شد از ضمیرم

قدح پر کن که من در دولت عشقجوانبخت جهانم گرچه پیرم

قراری بسته‌ام با می‌فروشانکه روز غم بجز ساغر نگیرم

مبادا جز حساب مطرب و میاگر نقشی کشد کلک دبیرم

درین غوغا که کس کس را نپرسدمن از پیر مغان منّت پذیرم

خوشا آندم کز استغنای مستیفراغت باشد از شاه و وزیرم

من آن مرغم که هر شام و سحرگاهز بام عرش می‌آید صفیرم