هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

هر که را با خط سبزت سر سودا باشدپای ازین دایره بیرون ننهد تا باشد

من چو از خاک لحد لاله‌صفت برخیزمداغ سودای توام سرّ سویدا باشد

تو خود ای گوهر یکدانه کجائی آخرکز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

از بن هر مژه‌ام آب روانست بیااگرت میل لب جوی و تماشا باشد

چون گل و می دمی از پرده برون آی و دراکه دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

ظلّ ممدود خم زلف توام بر سر بادکاندرین سایه قرار دل شیدا باشد