چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود

چو دست بر سر زلفش زنم بتاب رودور آشتی طلبم با سر عتاب رود

چو ماه نو رهِ بیچارگان نظّارهزند بگوشهٔ ابرو و در نقاب رود

شب شراب خرابم کند به بیداریوگر بروز شکایت کنم بخواب رود

طریق عشق پرآشوب و فتنه است ای دلبیفتد آنکه درین راه با شتاب رود

گدائی در جانان بسلطنت مفروشکسی ز سایهٔ این در بآفتاب رود

سواد نامهٔ موی سیاه چون طی شدبیاض کم نشود گر صد انتخاب رود

حباب را چو فتد باد نخوت اندر سرکلاه داریش اندر سر شراب رود