گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

گفتا برون شدی بتماشای ماه نواز ماه ابروان منت شرم باد رو

عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماستغافل ز حفظ جانب یاران خود مشو

مفروش عطر عقل بهندوی زلف ماکانجا هزار نافهٔ مشکین به نیم جو

تخم وفا و مهر درین کهنه کشته زارآنگه عیان شود که بود موسم درو

ساقی بیار باده که رمزی بگویمتاز سرّ اختران کهن سیر و ماه نو

شکل هلال هر سر مه میدهد نشاناز افسر سیامک و ترک کلاه زو