Таўбін)

Калі маланкай я шугаю, —Вы памыліліся, паны,Мяркуючы, што я ня маюІ здольнасьці на пяруны.

Як знікне ўся ваша вясёласьцьУ дня праўдзівага прыход, —Тады пачуеце мой голасНад шумам ветраў і грымот.

Ня мала будзе дрэў ламаццаДзікунскім ветрам той пары,Ня мала зрушыць ён палацаў,Званіц аберне дагары.