Do Q. Delliusa

Pomnij zachować umysł niezachwianyPośród złych przygód i od animuszuZbyt zuchwałego wśród pomyślnej zmianyChroń się, gdyż umrzesz, Delliuszu;

Umrzesz, czy smutny przeżyjesz czas cały,Czy na trawniku zacisznym zasiędzieszNa dni świąteczne i z piwnic wystałySwój Falern zapijać będziesz.

Gdzie biała topol z sosną rozrośniętąChętnie swe cienie gościnnie zespala,Gdzie wstrząsać brzegu kotliną wygiętąPierzchliwa sili się fala —

Tam rozkaż przynieść i wina i wonieI kwiaty róży, tak krótkiej trwałości,Póki wiek, mienie i trzech prządek dłonieTej ci dozwolą radości.

Ziem skupowanych ustąpisz — i domu.I willi, którą żółty Tyber myje —Ustąpisz: bogactw spiętrzonych ogromuDziedzic twój potem użyje.

Czyś bogacz, plemię Inachusa stare,Czyś biedak, wyszły z warstw najniższych łona, —Niema różnicy: pójdziesz na ofiaręBezlitosnego Plutona.

Wszyscy zdążamy tamże: wszystkim z urny,Prędzej czy później jeden los wychodzi:I w kraj wiecznego wygnania pochmurnyNa smutnej wyśle nas łodzi.