Ocalenie (Goethe)

Dziewczę zdradza mię niewierneI zatruwa dni me młode,Więc nad rwiącą biegnę wodęSkończyć życie to mizerne.

Stałem tam z rozpaczą ciemną,W głowie czułem straszną spiekę,Omal, że nie wpadłem w rzekę,Świat się cały kręcił ze mną.

Naraz słyszę, że ktoś woła;Zwracam w lot tamtędy oko:„Ach, uważaj! tam głęboko“Mówi jakby głos anioła.

To nie anioł, ale żywaI prześliczna jest dziewczyna:— „Jak się zowiesz?“ — „Katarzyna“ —— „O Kasiuniu, tyś poczciwa!“

„Tyś od śmierci mię zbawiła,Tobie winien będę życie;Jednak trzeba, moje dziécię,Żebyś je uszczęśliwiła“.

Skarg na zdradę méj kochankiSłucha skromnie zapłoniona —Ja całuję.... a i ona....I o śmierci ani wzmianki.