Szekspira pamięci poświęcony

Trzebaż o mój Szekspirze! twym szanownym kościomNakryć się bogatego marmuru powłoką,Trzebaż by gwiazdosiężny obelisk, széroko,Wskazywał miejsce twoich prochów potomnościom.

Wielki! mający wiekom panować szczęśliwie!Dziedzictwu twojéj sławy wszelki okaz mały,Pomnik swietny jak złoto i trwalszy nad skałyWzniosłeś sobie w pamięci i naszym podziwie.

Bo na wstyd sztuce co się rymotworstwem zowieJak najsilniejsza rzeka płynące twe pienie,Równe mocą delfickim, wiodą w zachwycenie,Coraz większy wdzięk czując w obrazach i słowieStoimy w podziwieniu jak twoje kamienie,Jakich pomników mogą zazdrościć królowie.