Warszawa (Baczyński)

WARSZAWABryła ciemna, gdzie dymy bure,poczerniałe twarze pokoleń,niedotknięte miłości chmury,przeorane cierpienia role.

Miasto groźne jak obryw trumny.Czasem głuchym jak burz maczugązawalone w przepaść i dumnejak lew czarny co kona długo.

Wparło łapy ludzkich rojowiskw głuchych ulic rowy wygasłe,warcząc czeka i węszy grobyw nocach krwawych i gromach jasnych.

Jeszcze przez nie najeźdźców lawajako dym się duszny powleczezetnie głowy, posieje trawyna miłości, krzywdzie człowieczej.

Jeszcze z wieku w wiek tak się spienikrew z ciemnością, a ciemność z brukiem,że odrośnie jak grom od ziemii rozewrze niebiosa z hukiem

Bryła ciemna, miasto pożarnejak lew stary co kona długo,posąg rozwiany w dymy czarne,roztrzaskany czasów maczugą.

I znów ująć dłuto i rydel,ciąć w przestrzeni i w ziemi szukać,wznosić wieki i pnącze żywena pilastrach, formach i łukach.

I w sztandary dąć i bić w kamień,aż się lew spod dłoni wykuje,aż wykrzesze znużone ramiętaki głaz co jak serce czuje.

10 / II / 43 r.