Boże! Boże! (Konopnicka, 1915)

Boże! Boże! daj Ty nam, jakie zechcesz, miano!Niech ludy nas zowią kolumną strzaskaną,Niech nas zowią pochodnią przez dzieje zdmuchniętą,Ziemią łez i narzekań, krainą przeklętą,Cmentarzem, gdzie się włóczą dusz rzesze pokutne,Stepem, gdzie rosną kwiaty mogilne i smutne,Własnej przeszłości naszej potępionym cieniem,Nędzarzami bez domu, bez jutra istnieniem,Niechaj zowią nas tłumem rozbitków posępnych,Dziedzicami marzenia, co duchy uciska,Niech nawet nam wszelkiego odmówią nazwiska,Ale ochroń nas, Boże, od miana występnych!