Inwokacya (Jeśliś ty, Polsko...)

Jeśliś ty, Polsko, takie miała duchy,Co wielkie życia wieszczyły ci słowo,Jeśli płomienne natchnienia wybuchyRzuciły ciebie na drogę globową,Gdzie wnętrze gwiazdom wypala wiatr suchyW kształt nowy, w iskrę ducha piorunową,Jeśliś prorockie wzięła namaszczeniePieśni — nie pójdziesz w proch i w nicestwienie!

Jeśli cię duchów trzymają kolumnyWzniesioną hostją u jutra ołtarzy,Jeśli u twojej niezamkniętej trumnyDuchy twej pieśni stanęły na straży,Jeśli ci szumi w nich proporzec dumny,Jeśli twe imię narodom się żarzy,Jak gwiazda, ręką Bożą wykowana —To ty nie możesz paść i być zdeptana!

Tyś miała wielkie logos wielkiej pieśni,Stworzenne logos, które cuda czyni...Archaniołowie tobie bezcieleśniSłużyli w ducha twojego świątyni,

A gdy odeszli, jaśni i bezkreśni,Zostało słowo na życia pustyni,Któreś ty w piersi wzięła, Polsko moja,I toć jest twoja tarcz i moc i zbroja!

To jest ten święty Styks, w którym skąpana,Wyjdziesz na rozblask nowej ludów zorzyPod wodzą Króla-Ducha i hetmana,Co ci znak męki za ryngraf położy.Gdzie przejdziesz, wstaną prochy z pod kurhanuI bój nastanie wyroczny, bój boży,W którym zwycięży ten, kto cierpiał krwawo —I to jest zakon twój i twoje prawo!

A teraz, Polsko, idź, gdzie cię duch woła,A z słowa życia zbierz życia natchnienie,Niech cię rozjarzą kopuły kościoła,Gdzie ci się stało pieśni objawienie,I twej nadziei swastyką znacz czoła!Idź, harfa twoja prorocka po przedziePieśń ci przyszłości gra i w przyszłość wiedzie.