Kto dla siebie pracuje...
Poezye wydanie zupełne, krytyczne tom V
Kto dla siebie pracuje, ten siły utraca.Rąk jego, jego ramion znikoma jest praca,A wicher czasu, lecąc szeroko po świecie,Przędzę ową pajęczą uniesie — i zmiecie.
Kto dla braci pracuje, ma moc za miljony,Rośnie w siłę, jak olbrzym, o ziemię rzucony;Czas mu cegły podaje, utrwala budowęI kładzie na jej szczycie swe piętno wiekowe.