Ракаўкі

У кожнай з ракавак, пакрасіўшых сабойПячэру слічную, дзе ты мяне кахала,Былі асобнасці свае і выгляд свой.

Адна, чырвоная, як быццам выяўлялаЎкрай распалённую каханнем сэрцаў кроў,Калі я аж палаў, а ты разгарачала.

Другая нагадаць цябе магла б ізноў,Ды толькі бледую, прыстаўшую, у мленні,Калі, каб скрыць вачэй пасмех, я хмуру броў.

Вось гэта удала ад шыі уражэнне, —Ружова-белая, кароткая яна, —А тая — вушанят прыгожых закругленне.

І сэрца хваляваць магла між іх адна.

<1911—1912>