Sonet 208

Laura, gdy w lauru liście ukochaneZdobi, dumając, sploty swe złociste,Samem zjawieniem swojem, już zaisteSerdeczną sprawia w duszach ludzkich zmianę.Nad wszystkie bowiem róże w cierniach rwaneRóżą jest śnieżną, w której Bóg przeczysteWszechpiękno streścił! — Więc Cię błagam Chryste!Zdarz: niech u kresu wcześniej od niej stanę!Bo niech, ni oczy moje tej godzinieŚwiadkami będą, w której noc grobowaZmierzchłemu światu blask słoneczny schowa,Ni dusza, która bez niej śmiercią zginie —Ni uszy, które cieszy dźwięk jedynieJej rozkosznego, jej błogiego słowa! —