Sonet 214
Translated by Felicjan Faleński
Pieśni Petrarki
W mych wątpliwościach ulgą mi jedynąPłacz, pieśń, otucha, trwoga — smutne dziejePrzemian, wśród których kochani i szaleję,Moją Miłością, a nie moją winą.O, w łzawy wzrok mój, Boska ty dziewczynoWróć blask twych oczu, w których Niebo dnieje,(Doprawdy, nie wiem, w czem już mieć nadzieję!)Inaczej płaczem wiekuistym spłyną.I jeśli nie mnie, bądź choć litościwaŚwiatu, któremu zmrok, co ciebie skrywa,Znagła z twej winy słońce zgasić może!
O! duch mój przykre cierpi bojowanie,I sam już siebie poznać nie jest w stanie, —Jak ten, co w trwodze błądzi przez bezdroże! —