Sonet 223

Która z Pań tęschnisz za chwalebną sławą,Jaką przy cnocie daje Mądrość błoga,Patrz pilnie w oczy tej, co mam w niej wroga,Choć świat ją mniema panią mą łaskawą.Z nich ucz się godnie czcić Miłości prawo,I z wdziękiem ciała łączyć bojaźń Boga —W nich się też czyta prosta w Niebo droga,Gdzie ją wybrani wypatrują łzawo.W nich też wymowa nad najsłodsze pieśni,Tkliwe milczenia, wdzięczne obyczaje,O jakich dola człecza nawet nie śni.Słowem niezmierne piękno, które dajeDziwnie się wielbić — a zaś ma swe blaskiNie z żadnych ziemskich żądz, lecz z Niebios Łaski. —