Sonet 241

Szczęśliwa duszo! ty której widziadłoRozświetla moje boleściwe noceWzrokiem, co ani w śmierci zgasł pomroce,Ni go cośkolwiek mojej czci odkradło —O! jakżeś dobra, że mą dolę zbladłąTwą obecnością uczcić chcesz wysoce;

I że w te miejsca raczysz zejść sieroce,Kędy mię niegdyś serce twe posiadło!Gdziem szedł, o tobie nucąc przez lat tyle.Teraz mię widzisz, jako idąc kwilę,Nie żeś ty w Niebie, lecz że sam już jestem!Na szczęście, słodkie są mych mąk zwyczaje —Oto: gdziebądź się zwrócę, wnet poznajęTwój głos, twą postać, wraz z twych szat szelestem. —