Sonet 313

Idę, niezwrotnej dni mych płacząc pory,W której śmiertelne ukochałem rzeczyZwiązany z ziemią — choć w tej doli człeczejNieszlachetnemi nie pełzałem tory.Ty, co znasz iłem jest zwątpieniem chory,Wszechmiłosierny w Twej Opatrznej pieczy!Niech mi w tej toni Łaska Twa nie przeczyDopełnić duszy mojej niedobory!

Niech, gdym żył w walce i wśród burzy swistań,W spokoju umrę, idąc w cichą przystań —Niech choć odejdę w chwale, gdym żył w nędzy!Iskrę tę, która jeszcze we mnie, tleje,Racz Tchnieniem Twojem zgasić co najprędzej —Ty wiesz: że w Tobie Jednym mam nadzieję! —