Sonet 69

W pośród tych bujnych włosów jej pierścieni,Wierz mi — słoneczne grało niegdyś złoto;W tych oczach, rajską zgasłych dziś tęschnotą,Przemoc się niegdyś błyskawiczna mieni.Mniemali ludzie szczęście śnić, wpatrzeniW jej boskie wdzięki; — więc się nie dziw oto,Że gdy się one w moje życie wplotą,Jam się rozkochał w nich jak najszaleniej!Ziemskiego w sobie Laura nic nie miała —Ani w uśmiechu, ani w kształtach ciała,Ni w mowie, w której Święci Niebem brzmieli,

Nieśmiertelnego wzorem też AniołaMyśl sama o niej wieczną jest, jeżeliZ duszy ją Baju, wygnać czas nie zdoła! —