Sonet 94

Zamykająca raj Wokluzy skało —Od czego słynie imię jej szeroko!Gdyby się tobie, w Rzym zwracając oko,Do Awinionu stać plecami chciało,W stronę nadziei moich jakże śmiałoWestchnienia słałbym, które dziś się wlokąDość opieszale — jakbądź za tą zwłokąZ drogi się swojej żadne nie zbłąkało.Bowiem tak dla nich słodka tam gościna,I tak tam zostać rozkosz jest prawdziwa,Że każde chętnie wracać zapomina.Wzrok tylko mocno się upracowywa,W oddali mglistej, przez tumanów dziwaSzukać, gdzie gwiazda zaszła mu jedyna. —