Թափառումը

Ռուբեն Սևակ (1885–1915)

Ու ահա ամբողջ գիշեր կ՚շրջիմ,Հիմա՜ր, խեղճ հիմա՜ր։Խելքս առիր շատո՜նց, կյանքս առ, Փրկիչ իմ,Աստվա՜ծ, մեր հիմա՜ր։

Ի՞նչ կնայիք ինձ, հոգեվարք աչեր,Հիմա՜ր եմ, հիմա՜ր։Երնե՜կ, կ՚մեռնիք. մինչ ես կ՚ապրիմ դեռԱյս կյանքը հիմա՜ր։

Կռվի դաշտերով տարի առանձինՍտվերս հիմա՜ր,Շնորհ չրին գնդակ մ՚ալ ինձ, գոռացին«Հիմա՜րն է, հիմա՜ր»։

Դե՜հ, մտիկ ըրեք, դուք որ կ՚խորդաքԱյս մահով հիմար,Արյունով շաղված պատմություն մը տաք,Հիմա՜ր, ա՜հ, հիմա՜ր։