شتر بچه با مادر خویش گفت

شتر بچه با مادر خویش گفتپس از رفتن آخر زمانی بخفت

بگفت ار بدست منستی مهارندیدی کسم بارکش در قطار

قضا کشتی آنجا که خواهد بردو گر ناخدا جامه بر تن درد

مکن سعدیا دیده بر دست کسکه بخشنده پروردگارست و بس

اگر حق پرستی ز درها بستکه گر وی براند نخواند کست

گر او نیکبختت کند سر برآروگرنه سرِ ناامیدی بخار