تو با این لطف طبع و دلربایی

تو با این لطف طبع و دلربائیچنین سنگین دل و سرکش چرائی

بیکبار از جهان دل در تو بستمندانستم که پیمانم نپائی

شب تاریک هجرانم بفرسودیکی از در درآی ای روشنائی

سری دارم مهیا بر کف دستکه در پایت فشانم چون درآئی

خطای محض باشد با تو گفتنحدیث حسن خوبان خطائی

نگاری سخت محبوبی و مطبوعولیکن سست مهر و بیوفائی

دلا گر عاشقی دایم بر آن باشکه سختی بینی و جور آزمائی

و گر طاقت نداری جور مخدومبرو سعدی که خدمت را نشائی