خسرو من چون به بارگاه برآید

خسرو من چون ببارگاه (بر اید)نعره و فریاد از سپاه (برآید)

عاشق صادق ز خان و ما(ن بگریزد)مرد توانگر ز مال و جاه (برآید)

بر سر کویش نظاره ک(ن که هزاران)یوسف مصری ز قعر چا(ه برآید)

صبح چنان صادقست (در طلب او)کز هوس روی او پگا(ه برآید)

صومعه داران چو . . . . . . . .از همگان وافضیحتا (ه برآید)

غمزهٔ او مست و . . . . . . . . .هر که برون آید از (برآید)

گر بمثل دیرتر ز خوا(ب بخیزد)صبح در آن روز چاش(تگاه برآید)

آینه گر عکس او ز دو(ر ببیند)از دل سنگش هزار (آه برآید)

مرده اگر یاد او کند (بدل خاک)بر سر خاکش ب(سی گیاه برآید)

صبر کن ایدل . . . . . . . . . . . .کار برآید چو سا(ل و ماه برآید)

چون ز سر عشق او (کنند گناهی)بوی عبادت ازان (گناه برآید)

ایدل سعدی نه . . . . . . . . . .سجده کن آنجا ک. . . . . . . . .