دیدار می‌نمایی و پرهیز می‌کنی

دیدار مینمائی و پرهیز میکنیبازار خویش و آتش ما تیز میکنی

گر خوندل خوری فرح‌افزای میخوریور قصد جان کنی طرب‌انگیز میکنی

بر تلخ عیشی من اگر خنده آیدتشاید که خندهٔ شکرآمیز میکنی

حیران دست و دشنهٔ زیبات مانده‌امکاهنگ خون من چه دلاویز میکنی

سعدی گلت شکفت همانا که صبحدمفریاد بلبلان سحرخیز میکنی

بر عیش تلخ سعدی اگر خنده آیدتشاید که خندهٔ شکر آمیز میکنی