فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاددودش بسر درآمد و از پای درفتاد

مجنون ز جام طلعت لیلی چو مست شدفارغ ز مادر و پدر و سیم و زر فتاد

رامین چو اختیار غم عشق ویس کردیکبارگی جدا ز کلاه و کمر فتاد

وامق چو کارش از غم عذرا بجان رسیدکارش مدام با غم و آه سحر فتاد

زینگونه صد هزار کس از پیر و از جوانمست از شراب عشق چو من بیخبر فتاد

بسیار کس شدند اسیر کمند عشقتنها نه از برای من این شور و شر فتاد

روزی بدلبری نظری کرد چشم منزان یکنظر مرا دو جهان از نظر فتاد

عشق آمد آنچنان بدلم در زد آتشیکز وی هزار سوز مرا در جگر فتاد

بر من مگیر اگر شدم آشفته دل ز عشقمانند این بسی ز قضا و قدر فتاد

سعدی ز خلق چند نهان راز دل کنیچون ماجرای عشق تو یک یک بدر فتاد