من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم

من از تو صبر ندارم که بیتو بنشینمکسی دگر نتوانم که بر تو بگزینم

بپرس حال من آخر چو بگذری روزیکه چون همی گذرد روزگار مسکینم

من اهل دوزخم ار بیتو زنده خواهم شدکه در بهشت نیارد خدای غمگینم

ندانمت که چگویم تو هر دو چشم منیکه بیوجود عزیزت جهان نمی‌بینم

چو روی دوست نبینی جهان ندیدن بهشب فراق منه شمع پیش بالینم

ضرورتست که عهدِ وفا بسر برمتو گر جفا بسر آید هزار چندینم

نه هاونم که بنالم بکوفتی از یارچو دیگ بر سر آتش نشان که بنشینم

بگرد بر سرم ای آسیای دور زمانبهر جفا که توانی که سنگ زیرینم

چو بلبل آمدمت تا چو گل ثنا گویمچو لاله لال بکردی زبان تحسینم

مرا پلنگ بسرپنجه ای نگار نکشتتو میکشی بسر پنجهٔ نگارینم

چو ناف آهو خونم بسوخت در دل تنگبرفت در همه آفاق بوی مشکینم

هنر بیار و زبان آوری مکن سعدیچه حاجتست بگوید شکر که شیرینم؟