منم این بی تو که پروای تماشا دارم

منم این بیتو که پروای تماشا دارمکافرم گر دل باغ و سَرِ صحرا دارم

بر گلستان گذرم بیتو و شرمم نایددر ریاحین نگرم بیتو و یارا دارم

که نه بر نالهٔ مرغان چمن شیفته‌امکه نه سودای رخ لالهٔ حمرا دارم

بر گل روی تو چون بلبل مستم والهبرخ لاله و نسرین چه تمنا دارم؟

گر چه لایق نبود دست من و دامن توهر کجا پای نهی فرقِ سر آنجا دارم

گر بمسجد روم ابروی تو محراب منستور بآتشکده زلف تو چلیپا دارم

دلم از پختن سودای وصال تو بسوختتو من خام طمع بین که چه سودا دارم

عقل مسکین بچه اندیشه فرادست کنم؟دل شیدا بچه تدبیر شکیبا دارم؟

سر من دار که چشم از همگان در دوزمدست من گیر که دست از دو جهان وادارم

با توام یکنفس از هشت بهشت اولیترمن که امروز چنینم غم فردا دارم؟

سعدی خویشتنم خوان که بمعنی ز توامکه بصورت نسب از آدم و حوا دارم